Rozdział IV cz. 2

Gdzie jesteś Scooby Doo?

Kiedy wróciłam, mamy nie było jeszcze w domu. Włączyłam radio

na cały regulator. Czułam się nieswojo. Prawdę mówiąc, byłam 

roztrzęsiona. Jak dotąd, poznałam tylko dwie osoby. Jedna okropna

a była nią pani Swift.Druga - a był nią Justin - osobliwa i niepokojąca.

Zaczęłam się na nowo zastanawiać, czy Justin ma dom. I wyobraziłam

sobie ni stąd, ni zowąd, jak śpi gdzieś pod drzwiami. Chodź przecież

równie dobrze mógł teraz siedzieć z talerzem zupy, w towarzystwie

uśmiechniętej matki i ojca dopytującego się, jak spędził poranek. 

A co Justin by odpowiedział? "Znowu spotkałem tę nieładną dziewczynę.

Kręciła się po opuszczonym wesołym miasteczku, ale tak ją 

nastraszyłem, że więcej nie pokaże mi się na oczy. "

Padłam na kuchenne krzesło. Nagle tak mocno zatęskniłam za ojcem,

że aż mnie wszystko rozbolało. Nie rozmawiałam z nim od tygodnia.

Wiedziałam od mamy, że ukradziono mu komórkę i kupił sobie nową.

Ale nie znałyśmy nowego numeru. Zespół muzyczny ojca był w trasie,

gdzie na Północy. Wiedziałam, że siedzą długo w jednym miejscu.

Poczułam, że nie wytrzymam bez niego już ani chwili dłużej. Musiałam

usłyszeć jego głos. Wybieranie jego starego numeru było i tak lepsze od

bezczynności. Choćby po to, żeby się uspokoić. 

Wybrałam ten numer drżącym palcami. Może złodziej odbierze telefon

i powiem mu, co o nim myślę. Przeczekałam cztery dzwonki i szykowałam

się już, żeby się nagrać na skrzynkę głosową, gdy nagle ktoś odebrał

telefon i usłyszałam strzęp jakiejś rozmowy.

- Zaraz, tylko odbiorę ... Halo?

  Telefon omal nie wypadł mi z rak.

- Tato? - przepełniło mnie szczęście.

- Rose, kochanie ...

- Odzyskałeś telefon! Jak dobrze słyszeć twój głos, tato! Gdzie jesteś?

- Niedaleko Leeds - odpowiedział. - Telefon wrócił do mnie dziś rano. 

Przepraszam cię, Rose, ale mamy teraz próbę. zadzwonię wieczorem,

dobrze?

  I rozłączył się.

Powoli odłożyłam telefon. Chwilę wpatrywałam się w niego bez ruchu, 

jakbym czekała na to, że jeszcze się odezwie. 

Westchnęłam ciężko. Usiadłam na najniższym stopniu schodów, starając

się nie czuć bólu. Próba to zwykła rzecz, przecież ojciec nie mógł grać

bez prób. 

Kiedyś powiedział mi, że jeśli ktoś ma prawdziwą pasję, taką, jaką dla

niego jest muzyka, to może zatracić się w niej i zapomnieć o całej

nudnej codzienności swojego życia. To coś takiego jak latanie, powiedział.

Kiedy to usłyszałam, chciało mi się śmiać, ale poczułam też zazdrość. 

Jakbym zazdrościła mu, że ma muzykę, a muzyce, że ma jego. 

Telefon zadzwonił bardzo późno.

Usłyszałam ściszony głos mamy. Wyczołgałam się z łóżka i zakradłam 

na podest. 

- Nie dzwonisz do niej przez cały tydzień, a potem chcesz ją budzić

w nocy? Zastanów się, Steve. 

  Pauza. 

- No cóż, jeśli o to chodzi, możesz mieć pretensje tylko do siebie.

Zaczęłam już schodzić po schodach, a mama odwróciła się w moją

stronę, ściągając brwi. 

- No dobrze. ona już tu jest. Więc porozmawiaj z nią, skoro i tak 

wstała z łóżka. 

  I wręczyła mi słuchawkę.

- Tylko żeby to nie trwało godzinę. - I poszła na górę, do swojego pokoju.

  Byłam zdecydowana rozmawiać z ojcem chłodno i trzymać go na dystans,

dać mu nauczkę za to, że mnie opuścił. Ale gdy tylko usłyszałam jego głos,

mój pancerz pękł.

- Jak się ma moje maleństwo? - jego głos był miękki i ciepły.

- Tata! - zawołałam. Zawsze udawałam, że nie lubię, kiedy nazywa mnie

maleństwem, ale teraz poczułam się tak, jakby mnie mocno przytulił. 

- Przeprasza, że tak późno dzwonię, misiaczku - powiedział - ale wcześniej 

naprawdę nie mogłem. Jak ci się żyje w Stanrford?

- Okropnie - powiedziałam i westchnęłam ciężko. - Szkoda, że cię tu 

nie ma. Kiedy przyjedziesz?

- Sprawy trochę się skomplikowały, Rose. Wiesz, między mamą i mną.

A i teraz jestem w trasie, więc nie mogę ci na razie nic obiecać.  

- Ale chyba zjawisz się na Boże Narodzenie? - spytałam. Mój głos 

zabrzmiał jakoś dziecinnie, nie byłam z tego zadowolona, ale nic nie 

mogłam zrobić.

Nastąpiła pauza tak długo, że żołądek zdążył mi podejść aż do gardła.

- Będziemy musieli o tym porozmawiać. Ktoś zaproponował nam koncert

w Szkocji w samą Wigilię. Bardzo dobrze płacą, a ja teraz nie mogę sobie

pozwolić na odrzucenie takiej oferty. Ale pierwszy dzień świąt postaram 

się jakoś do ciebie dotrzeć. Albo w drugi? Zgoda, Rose?

  Nie mogłam wykrztusić ani słowa. Dławiłam się tylko i pociągałam nosem

- Kochanie, tylko nie płacz. Nie zniosę tego. Proszę! Moja mała 

dziewczynka ... . Tęsknię za tobą codziennie, w każdej minucie. Kiedy 

się pozbieram, przyjadę do ciebie, obiecuję. Wybierzemy się w jakieś 

fajne miejsce, tylko my dwoje. Będzie jak dawniej. a tymczasem musisz 

się trzymać. Żadnych łez, i marsz do łóżka. Chyba nie chcesz jutro 

wyglądać jak Żaba Kermit po nocy spędzonej pod drzwiami?

  Czknęłam cicho i roześmiałam się prawie jednocześnie.

- Dobra dziewczynka. Bądź dzielna. Postaraj się dla mnie. Wyśpij się.

  Cisza.

- Dobranoc, maleństwo.

  I rozłączyłam się. 

Od Autorki: To się porobiło. ! - Drama!

Tak wiem rozdział zawaliłam. Przepraszam. !

Przepraszam za błędy. ! Dziękuję Wam za to że czytacie moje wypociny

i komentujecie je. ! Następny rozdział pojawi się w środę. :D

Zwiastun do bloga pojawi się jutro. !

Pozdrawiam!. Do następnego. !