Rozdział V cz. 1

Gwiazdka

Przysięgłabym, że potem nie zmrużyłam oka aż do rana, kiedy 

mama weszła do mojego pokoju. wtulona twarzą w poduszkę

otworzyłam jedno oko. Popatrzyła na mnie i dotknęła moich 

włosów. 

- Dziś kończę wcześniej, więc mogłabyś przyjść po mnie do 

pracy - powiedziała. - Zjemy obiad w mieście, a potem wybierzemy 

się na zakupy. Zgoda?

- Topsze.

  Chciałam powiedzieć : tak, mamo, to fajny pomysł. Ale byłam strasznie

zmęczona. "Topsze" było wszystkim, co mogłam z siebie wydobyć

z nosem w poduszce.

Uśmiechnęła się.

- No to spotkamy się o dwunastej przed ratuszem.

  W budynku ratusza mieściła się jej przychodnia. Mama pochyliła się,

żeby mnie pocałować, ale zawahała się, nie wiem czemu, i tylko

dotknęła moich włosów. Po czym wyszła.

Może dlatego, że nie umyłam zębów?

Ale może z innego powodu ... . Ostatnio, kiedy chciała mi okazać 

trochę czułości ... . 

To było w dniu przeprowadzki. Mama weszła do mnie i zobaczyła, 

że chlipię. chciałam po raz ostatni popatrzeć na swój pokój. 

Kiedy wynoszono łóżko, znalazłam za nim starą fotografię. Byli

na niej mama z ojcem i ja jako niemowlę. Wydali się tacy 

szczęśliwi. No i kiedy mama weszła do mojego pokoju, zobaczyła

w moich rękach  to zdjęcie. Chciała wziąć mnie w ramiona, ale 

odsunęłam się, mówiąc:

- Szkoda czasu, jedźmy już.

Poczułam to wspomnieni, przewróciłam się na drugi bok i spałam 

dalej. Spałam aż do dziesiątej. A kiedy wreszcie wstałam, byłam 

kompletnie nieprzytomna. Wciągnęłam na siebie ciepłe rzeczy,

umyłam zęby w lodowatej łazience, w której kurek się nie dokręcał

i woda kapała z niego przez cały czas. 

Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłam po wyjściu z domu, był duży

osobowy van zaparkowany przed domem pni Swift. Czyżby

postanowiła za oszczędności całego życia wynająć kogoś, kto 

będzie bez oporu słuchał jej gadania?

A drugą rzeczą było słońce. Słońce naprawdę wyszło zza chmur!

I całe Stanford wyglądało w jego promieniach o wiele lepiej. 

Idąc w stronę centrum miasteczka, czułam jak moje myśli 

szybują swobodnie w przestrzeni, lekkie i coraz bardziej beztroskie,

jak balony napełnione ogrzanym powietrzem.

Ale to uczucie szybko mnie opuściło. Witryny sklepów były pełne

świątecznych dekoracji, a każde drzewo ozdobione było sznurami

czarodziejskich małych lampek.

Nie zrozumcie mnie źle. Zawsze lubiłam święta. Co roku mieliśmy 

w domu prawdziwa choinkę i ubieraliśmy ją wszyscy razem.

Włączyliśmy naszą, płytę z kolędami i ojciec podśpiewywał do

wtóru, a czasem mama także. Ale nie zawsze było tak wspaniale.

W zeszłym roku pokłócili się o to, że ozdoby choinkowe nie zostały

zapakowane jak należy. Obwiniali się nawzajem o stłuczone bombki

leżące na dnie pudełka, bo mama rozcięła sobie palec kawałkiem szkła.

Ale to jeszcze nie było najgorsze. Najgorsze miało przyjść dopiero teraz. 

Usiądziemy z mamą do świątecznego indyka same. 

Starałam się w ogóle nie myśleć o świętach . Ale nie było to takie łatwe,bo

wszędzie roiło się od obciachowych Świętych Mikołajów i srebrnych 

dzwoneczków. Opuściłam głowę i mijając tych, którzy wyszli na 

świąteczne zakupy, o tej porze jeszcze nielicznych, skierowałam się 

w stronę ratusza.

Spojrzałam na ratusz. Miał ściany z jasnego kamienia, szerokie zewnętrzne

schody i kolumnę. Zatrzymałam się. Obserwowałam wchodzących i 

wychodzących ludzi, a z moich ust wylatywały obłoczki pary. 

Mama pojawiła się po paru minutach. Razem z nią wychodziła z ratusza

grupka mężczyzn. Jeden z nich był wysoki, opalony, ostrzyżony bardzo 

krótko. Nosił ubranie jaśniejsze niż pozostali i kolorowy krawat. 

Obok niego, rozmawiając przez telefon komórkowy, szedł osiłek. 

Ten opalony przepuścił mamę w drzwiach. Zamienili parę słów i 

roześmiali się. Potem minął mnie, oddalając się razem z kolegami. Ale

jeszcze pomachał jej na pożegnanie. Mama zawiązała sobie szalik na szyi.

Kiedy spojrzała na mnie, nie była już tak uśmiechnięta. 

- Cześć. Długo czekałaś? 

- Kto to był? - spytałam. Mrugnęła porozumiewawczo, a potem spojrzała 

na ślad za nim z taką miną, że wszystko było już jasne.

- Kto taki? Ach, tak. to pan Paxton, miejscowy przedsiębiorca, 

zaangażowany w projekt budowy przytani. Miły człowiek.
Od Autorki: Przepraszam, że tak zanudzam!
Ten rozdział jest meega nudny to chyba przez te problemy i sprzeczki
z rodzicami. Oni po prostu odbierają mi chęć życia. :(
Naprawdę bardzo Was przepraszam ! :(
Przepraszam, że rozdział jest tak krótki ! :(
Rozdział V cz. 2 pojawi się w sobotę. <3
Jeszcze raz bardzo Was przepraszam :(
Czytasz = Komentujesz <3