Rozdział XIX

Cudowny pocałunek

Kiedy dotarłam do wesołego miasteczka, zatkało mnie na widok sytuacji, którą 

zobaczyłam za płotem. 

Niektóre urządzenia zostały już zdemontowane i usunięte, zostały po nich tylko

łyse miejsca na ziemi. Diabelski młyn jeszcze górował nad całym terenem, 

tunel strachu też był na razie na swoim miejscu, a naprzeciw niego stały 

rzędem te same co przedtem budy. Ale jeśli wcześniej panował tu nastrój 

opuszczenia, teraz zamienił się on w rozpaczliwy smutek, który sączył się na 

zewnątrz między sztachetami ogrodzenia.

Nie było Justin'a. Wyczułam to z miejsca. Może pomyślał, że już nie przyjdę,

i wyniósł się gdzieś indziej? Stałam przed wejściem i nie wiedziałam, co robić.

Chciało mi się płakać. Choć księżyc świecić jasno i miałam przy sobie latarkę,

myśl, że musiałabym tam wejść zupełnie sama, przerażała mnie. Westchnęłam.

Pójdę szukać Justin'a, nawet gdyby miało mnie to kosztować życie, 

zdecydowałam. Drżącą ręką włożyłam bilet do kasownika przy kołowrocie.

Gdy byłam już w środku, rozejrzałam się i znowu zadrżałam.

Kontury zabudowań i urządzeń ostro "odcinały" się od wieczornego nieba 

w mroźnym powietrzu, a na ziemi "kładły" się długie cienie. Niebo było

usiane gwiazdami gęściej niż kiedykolwiek w Londynie. Z trudem 

przełknęłam ślinę i ruszyłam w głąb wesołego miasteczka.

- Justin... - zawołałam ostrożnie, nie bardzo głośno. 

Bo obawiałam się, że gdybym odezwała się na cały głos, stałoby się coś

złego. Nie było odpowiedzi. Tylko z daleka szumiało morze.

Krążyłam tam i z powrotem. Nie było go w żadnym z miejsc, w których 

go wcześniej spotykałam. Nie wiedziałam, gdzie się teraz podziać. Było

już za późno, żeby się pokazać u Abbie. Ale za wcześnie na powrót do 

domu. Umówiłam się z mamą, że przyjdę o dziesiątej. 

A była dopiero ósma.

Miałam duszę na ramieniu. Nie mogłam iść do domu, ale bałam się chodzić

sama po wesołym miasteczku. Zdecydowałam, że pójdę w stronę wyjścia,

ale nagle zauważyłam, że zmierzam w przeciwnym kierunku. Nie wiedzieć

czemu, zachciałam spojrzeć jeszcze raz na zdjęcia Pattie. Może dlatego, że

były tak pełne życia i kolorów, gdy tutaj wszystko wokół wydawało się 

martwe? A może po prostu dlatego, że oglądałam je razem z Justin'em.

Drzwi budki z biletami były otwarte, tak jak je zostawiliśmy. Weszłam do 

środka, ostrożnie omijając ogromne pajęczyny. Spojrzałam na ścianę. 

Uśmiechnęłam się na widok ślicznej fotografii małego Justin'a. A potem

zauważyłam jeszcze jedno zdjęcie. To zdjęcie musiałam przeoczyć, kiedy

tu byłam za pierwszym razem. 

Wydawało się zrobione niedawno. Wiatr rozwiewał mu włosy. Miał na nim

taką minę, jakby protestował, jakby nie chciał do niego pozować. Ale oczy

mu się śmiały. Dotknęłam jego twarzy. Na tym zdjęciu był jeszcze żywy. 

Normalny, ładny chłopak. Na pewno podobał się dziewczynom. Czy

w ogóle spojrzałby na mnie, gdybym go wtedy spotkała?

Nie bez poczucia winy odkleiłam to zdjęcie i schowałam je do kieszeni.

Potem rozejrzałam się znowu. I przypomniało mi się, że jest jedno miejsce,

w którym jeszcze nie szukałam Justin'a.

Tunel Strachu.

Przygryzłam wargę. Trudno mi było się na to odważyć. Naprawdę bałam 

się znaleźć tam sama, wieczorem.

Zastanowiłam się. Nazajutrz miała być Wigilia Bożego Narodzenia. 

Wiedziałam, że mama nie wróci do pracy przez dobrych parę dni. W 

święta nie będzie mi łatwo się wyrwać. A poza tym nie miałam pojęcia,

dokąd Justin się wyprowadzi, kiedy w styczniu rozbiorą wesołe 

miasteczko. Na myśl, że nigdy już nie spotkam Justin'a, aż zacisnęłam powieki.

Kiedy je znowu uniosłam, starałam się oddychać spokojnie. Tak, musiałam

przeszukać tunel strachu.

Wyszłam z budki przy ogrodzeniu i z wahaniem popatrzyłam w głąb wesołego

miasteczka. Gdzieś niedaleko pohukiwała sowa. W mroźnym powietrzu mój

oddech od razu zmieniał się w kłęby pary.

Nie bądź głupia, Rose - pomyślałam sobie. Przecież tego tunelu strachu boją

się tylko małe dzieci. 

Zmusiłam się, by ruszyć do przodu. Usiłowałam przekonać samą siebie, że to 

nic takiego. Ale zanim doszłam na miejsce, opuściła mnie cała odwaga. 

Stanęłam przed wejściem, trzęsąc się ze strachu i z zimna, i nie mogłam zrobić

ani kroku dalej. Użyłam całej siły woli, by zajrzeć ostrożnie do środka. Po 

lewej stronie zobaczyłam rząd przełączników i przypomniało mi się, jak 

Justin przy nich majstrował tamtego dnia, kiedy odbyłam swoją jazdę w

ciemnościach. Odpędziłam wspomnienie przerażającego szeptu, jak 

uprzykrzoną muchę, i czułam, że nadmiar adrenaliny już krąży w moich żyłach.

Gdyby udało mi się przynajmniej włączyć światło, byłoby znacznie lepiej. 

Z wahaniem przekroczyłam próg i małymi kroczkami posuwałam się przed 

siebie, z latarką, która rzucała tylko żałosną smugę białego światła. 

W kącie leżała jakaś góra szmat. Kiedy byłam już obok przełączników, ta 

góra poruszyła się i coś się zaczęło z niej wygrzebywać.

Krzyknęłam przeraźliwie i szmaty też krzyknęły. Skierowałam światło latarki

w stronę wyjścia. Rzuciłam się do ucieczki. 

Justin dogonił mnie po paru sekundach. Potargane włosy sterczały mu na 

wszystkie strony, oczy miał szeroko otwarte ze zdziwienia. 

- Co tam robiłeś, Justin? - wyłam.

- Spałem! - wydarł się. - Lepiej wytłumacz mi, co ty tam robiłaś?

Patrzyliśmy jedno na drugie, dysząc ciężko, i dosłownie w tej samej chwili 

boje wybuchnęliśmy szaleńczym śmiechem. Justin śmiał się z całego serca,

jak jeszcze nigdy dotąd: "He, he, he, he!". Ocierał oczy i trzymał się za 

brzuch. Po chwili uspokoiliśmy się i znowu patrzyliśmy na siebie, trochę

zakłopotani. 

- Nie mogłam cię nigdzie znaleźć. Myślałam że...

- Nie przypuszczałem, że jeszcze przyjdziesz...

Mówiliśmy jednocześnie, a potem znowu zaczęliśmy się śmiać.

- Ty pierwsza - powiedział Justin.

- Dlaczego śpisz w takim okropnym, zapyziałym miejscu?

- Jak zapewne zauważyłaś, rozmontowali mój luksusowy apartament przy

 karuzeli.

Wskazałam głową puste miejsce po śmiejącym się policjancie.

- Tak. Nawet jego już wywieźli.

- Właśnie - spojrzenie Justin'a podążyło w ślad za moim. - Będzie mi brakowało

tego wariata. - I spojrzał na mnie znowu. - Musiałem sobie poszukać nowego 

schronienia. Nocą jest tu pusto i trochę nieprzyjemnie.

- Chyba nie boisz się duchów? - spytałam z uśmiechem. Ale Justin się nie

uśmiechnął i od razu pożałowałam, że nie ugryzłam się w język.

Odchrząknął znacząco, zanim znowu się do mnie odezwał. Spojrzenie jego

brązowych oczu było zmęczone, a ja czułam nieodpartą chęć pogłaskania

go po policzku.

- Wiesz co, Rose... - zaczął - Ja...

Ale wtedy chwyciłam go za ramię bo usłyszałam zza drzwi jakiś hałas. To był

znowu ten szept, dochodził z wagonika kolejki, teraz o wiele głośniejszy.

Patrzyliśmy na siebie szeroko otwartymi oczami.

- To samo co wtedy - powiedziałam półgłosem. - Mówiłam ci przecież, że

tam naprawdę coś jest.

Staliśmy jak skamieniali, usiłując zrozumieć ten szept, ale zrozumieć się go

nie dawało. Miałam dziwną pewność, że gdybym tylko mogła rozróżnić

słowa, przestałabym się bać.

- Czasami słyszę to w nocy - powiedział cicho Justin. 

Patrzyłam na niego.

- Ostatnio przyszło mi do głowy, że to Pattie - dorzucił. - Że może chce

mi coś ważnego powiedzieć. - Westchnął. - Ale nawet gdyby tak było ...

jakoś jej się nie udaje. I zresztą nie rozumiem, dlaczego miałaby 

szeptać akurat tutaj.

- Ja też tego nie rozumiem - powiedziałam. drżąc. - Chodźmy stąd.

Justin odprowadził mnie do wyjścia.

- Nie wygląda na to, żebyśmy do czegoś doszli - zauważyłam. 

- Chyba nie - odpowiedział.

Zatrzymaliśmy się przy kołowrocie.

- Justin muszę ci powiedzieć, że jutro jest Wigilia Bożego Narodzenia,

a moja mama ma w pracy wolne. Nie mogę ci obiecać, że przyjdę do 

ciebie w ciągu najbliższych dni.

- Aha - powiedział obojętnie. - W porządku.

- Nic na to nie poradzę, że akurat są święta.

Uśmiechnął się z przymusem.

- Wiem. Ale.. kiedy cię widzę, to mi pomaga utrzymać się w formie.

Byłam tak przejęta tym wyznaniem, że odpowiedziałam bez namysłu.

- Przyjdę, kiedy tylko będzie to możliwe, obiecuję. Ja też potrzebuję

twojego widoku. 

Wszystko we mnie zmiękło i oczy napełniły się łzami.

- No dobra, idź do domu, Rosallie! - powiedział Justin. Roześmiałam się

nerwowo.

- Mówiłam ci, że masz mnie tak nie nazywać.

Udałam, że chcę dam mu w ucho, ale złapał mnie za rękę i nie puszczał.

Oboje napięliśmy mięśnie i nasze palce splotły się ciasno. Chciałam 

otrzeć oczy drugą ręką, ale Justin nagle znalazł się bardzo blisko.

Poczułam na policzku delikatne muśnięcie jego palców i dreszcz przeleciał

mi po karku.

Jego twarz była tuż przy mojej. Widziałam z bliska jego długie rzęsy. Powieki

miał przymknięte, a jego zimne usta dotknęły moich. 

Nie był to pierwszy raz, kiedy całowałam się z chłopakiem. Ani nawet drugi.

Ale te wcześniejsze pocałunki były zbyt wilgotne, zbyt natarczywe, i nie 

sprawiały mi przyjemności. A teraz ... było zupełnie inaczej. Nasze usta 

pasowały do siebie idealnie. Daję słowo, że to było tak, jakby nieszczęście,

opuszczało wesołe miasteczko, gdzieś odpłynęło i zawirowało wokół nas

tamto dawne pełne życia, śmiechu , kolorów i muzyki. I przez chwilę,

mimo całego zła, które się wydarzyło, to miejsce wydawało się znowu 

szczęśliwe.

Kiedy w końcu nasze usta się rozłączyły, Justin objął mnie mocno, a ja

mocno wtuliłam się w niego, żałując, ze nie można zatrzymać tej chwili

na zawsze.

- Wesołych Świąt, Rose - szepnął.

- Wesołych Świat, Justin.

Od Autorki: Taak! - Nareszcie <33
Rozdział tak jak obiecałam jest!.
Następny rozdział miał pojawić się w sobotę. ...
Ale z powodu śmierci mojego dziadka... nie będzie to możliwe :(
Dziękuję Wszystkim ... którzy pod poprzednimi rozdziałami
mnie wspierali.... I modlili się za Niego!... - bardzo Wam ... dziękuje!
Jeżeli to czytasz - z komentuj. ! :)

Czytasz=Komentujesz=Motywujesz <3