Rozdział V cz. 2

Gwiazdka

Ton, jakim to powiedziała, zrobił na mnie wrażenie.

- Hmmm... - mruknęłam. - Jaki ma okropny garnitur.

   Mama ściągnęła brwi.

- To piękny garnitur i na pewno bardzo drogi, Rose. Moim zdaniem 

on ma świetny gust.

  Pomyślałam o ciuchach ojca. Ojciec lubił podkoszulki z napisami , 

czarne dżinsy i czerwone trampki Converse'y. Był, szatynem miał

miękkie, kręcone włosy i łagodne spojrzenie. Tak, czy inaczej ojciec

potrafi się ubrać. Nawet na pogrzeb nie włożyłby takiego okropnego

garnituru. 

- Ojciec nie włożyłby tego garnituru nawet na pogrzeb - odezwałam się.

- Masz rację, Rose - westchnęła mama. - Ojciec by go nie włożył. 

   Zjadłyśmy lunch w restauracji domu towarowego. Święta "atakowały" ze

wszystkich stron, tak że ledwie mogłam się skupić na tym, co miałam na 

talerzu, to znaczy na frytkach z zapiekanym serem i fasolą. Na deser 

wzięłam pączka z dżemem i gorącą czekoladę z podwójną porcją bitej 

śmietany. Usiadłyśmy przy oknie z widokiem na główną ulicę. I na ulicy 

naraz zauważyłam coś takiego, że aż się poderwałam, omal nie 

przewracając filiżanki. 

- Ostrożnie! - zawołała mama. - Co tam wypatrzyłaś?

  Byłam pewna, że przez chwilę  widziałam Justina.  Rozpoznałam jego 

samotną, szczupłą sylwetkę w falującym tłumie. Szukałam go wzrokiem,

ale już zniknął.

- Nic ciekawego - odpowiedziałam, siadając znowu. Sięgnęłam po 

serwetkę i wytarłam parę kropel rozlanej czekolady. - Szedł ktoś

kogo znam. 

  Mama rozpromieniła się.

- Jak dobrze, że znasz już kogoś! Co to za dziewczynka?

- To chłopak - powiedziałam i uśmiech znikną z ust mamy. - I nie bardzo

się z nim koleguję. Jest trochę szalony. Poznałam go przypadkiem. 

Prawdę  mówiąc, łaził za mną.

   Nie wiem, czemu tak powiedziałam. Nie mogłam mu nic zarzucić. 

Oprócz tego, że był trochę dziwny.

- Łaził za tobą? No, tak ... I kręcił się w pobliżu? A ty omal nie 

wyskoczyłaś przez okno, kiedy go zobaczyłaś?

  Pokręciłam głową.

- Mamo, to nie jest tak, jak ci się wydaje - powiedziałam, ale ona się

tylko uśmiechnęła.

   Wiedziałam, że tego nigdy by nie zrozumiała. Ja sama przecież nie 

byłam całkiem pewna, czy to rozumiem. Nigdy nie znałam nikogo 

podobnego do Justina. Pomyślałam, że moi londyńscy koledzy bardziej

od niego przejmują się tym, co kto o nich pomyśli. Jakby przez

 całe życie brali udział w przedstawieniu. Traktujemy się nawzajem 

trochę tak, jak byśmy zawsze stali przed publicznością. A raczej tak

się traktowaliśmy - kiedy jeszcze miałam kolegów. 

On w ogóle na to nie zważał. Jakby miał własny świat i był jego

jedynym mieszkańcem. Włóczył się między opuszczonymi karuzelami

wesołego miasteczka i nie rozmawiał z nikim, jeśli nie miał ochoty.

Wątpiłam, czy w ogóle chodził do szkoły ... .

No i dobrze. Już się o nim dowiedziałam, miałam to z głowy.

Była jeszcze inna myśl, którą odpychałam w najciemniejsze

zakamarki pamięci. 

4 stycznia. Dzień próby.

Miałam wtedy po raz pierwszy iść do nowej szkoły, ubrana w fioletowy

mundurek, z którym nie sposób było nic zrobić, żeby dobrze wyglądał.

Do szkoły Davida Stafforda. Kiedy sobie o tym przypomniałam żołądek

mi się skręcał w lodowatą ósemkę i zaczynałam sobie wyobrażać 

okropne sceny.

Jak wchodzę do nowej klasy, w której pewnie wszyscy się znają od 

przedszkola, i jak każdy z obecnych kieruje wzrok na mnie. 

Jak stoję sama podczas przerwy, a inne dziewczyny rozmawiają, 

śmieją się i pokazują sobie palcami mnie, stojącą na drugim końcu

dziedzińca. 

Jak nocą płaczę w łóżku, skazana na samotność, na zawsze wykluczona.

- Rose! Czy ty w ogóle słuchasz?

- Co? Co?

  Brwi mamy podjechały już prawie do nasady włosów.

- Mówię do ciebie, Rose! Chociaż naprawdę nie wiem po co.

   Po czym nastąpiło jedno z jej Ciężkich Westchnień.  Brzmiały jak 

dziurawy akordeon.

Już chciałam powiedzieć, że ja też nie wiem po co, ale ugryzłam się w język.

- To może już chodźmy - odezwałam się słabym głosem. 

  Włożyłam polar i szalik, ale myślami byłam dalej w nowej szkole. Jeśli

Justin w ogóle chodzi do szkoły, to na pewno właśnie do tej. Bo to miasteczko 

jest naprawdę bardzo małe. Dobrze, że znam chociaż jego, mniejsza o to, że 

pewnie jest o klasę wyżej. Lepszy Justin niż nikt. A poza tym znalazłam jego

klucze. Chociaż odpłacił mi za to niewdzięcznością i był w ogóle dziwny.

Zła sytuacja zmusza nas do obniżenia wymagań i być może nawet więcej, jeśli 

będzie dalej tak samo gburowaty jak dotąd - był przecież w Stanford jedyną

osobą (jeśli nie liczyć stuletniej pani Swift), która w ogóle się do mnie 

odezwała. 

 Uznałam, że powinien dostać jeszcze jedną szansę.

Od Autorki: Dziękuję, że czytacie mojego bloga. !
Rozdział nie wyszedł mi zbytnio. ! Mało w nim się dzieje ale w
następnym będzie więcej akcji, wrażeń, emocji.
Następny rozdział powinien pojawić się w środę.!
Czytasz = Komentujesz. !
Jeśli macie jakieś uwagi związane z tym rozdziałem, bądź z wyglądem
bloga to piszcie. Chętnie się do nich zastosuje. !
Chyba wszystko. ! Tak więc do zobaczenia! Pozdrawiam <33