Rozdział XXIX

Wiosna

Pięć miesięcy później.

- Rose! Rusz się! Bo się spóźnisz!

- Idę!

Skończyłam wiązać krawat ( nadal tak samo fioletowy i tak samo piękny).

Przejrzałam się w lustrze i wystawiłam język, a potem zbiegłam po 

schodach.

Mama stała przed lustrem w przedpokoju. Usta miała rozciągnięte w 

prostokąt, bo właśnie malowała je szminką. Ostatnio szminka była u niej

w ciągłym użyciu. Poza tym mama obcięła i ufarbowała włosy. I nie

obnosiła już takiej nieszczęśliwej miny.

- Pamiętasz, że dziś wieczorem wychodzę? - spytała.

- A dałabyś mi zapomnieć? Mówisz o tym od tygodnia.

- Uważaj, panienko! - zawołała i wymierzyła mi klapsa, kiedy wkraczałam

do kuchni.

Pochłonęłam miskę płatków z mlekiem i już byłam za drzwiami, w drodze

do szkoły. Zaczynał się pierwszy dzień drugiej połówki letniego semestru.

Słońce wcale nie świeciło zbyt ostro i nadal nie mogłam wyobrazić sobie

kapiących się plażowiczów, ale drzewa kwitły na całego i powietrze miało 

oszałamiający zapach. W tym dniach Stanford nie wydawało mi się 

wyjątkową dziurą, najgorszą na całym świecie, tylko dziurą całkiem

przeciętną i zwyczajną.

Co nieco zmieniło się w moim życiu od Gwiazdki.

Ojciec zamieszkał w Newcastle. I już nie rozpaczam z tego powodu. Nie

od razu przestałam być na niego wściekła. W końcu zgodziłam się go

odwiedzić, ale zapowiedziałam, że nie chcę widzieć jego narzeczonej.

Spełnił moje życzenie, trzymał ją z daleka ode mnie. Dopiero przy trzeciej

wizycie uznałam, że już czas się z tego wycofać. Nie mogę powiedzieć, że

Sara mnie zachwyciła. Ale jest w porządku. Da się z nią wytrzymać.

Mama spotyka się z Willem. Okazało się, że Will też jest w porządku. 

Po tej historii z McAllistairem awansował w swojej gazecie. Czasem

przychodzi mi ochota spytać, czy nie miałby dla mnie jakiegoś

ciekawego zlecenia.

Projekt osiedla nadmorskiego został znacznie okrojony i mówi się o tym, 

żeby odbudować wesołe miasteczko.

Ale nie sądzę, żebym tam kiedyś poszła. Zostawiłam tam zbyt wiele

wspomnień.

Nie zapomniałam o Justin'ie. Tęsknię za nim przez cały czas. Kiedy o nim

myślę, czasem tak drżą mi kolana, że muszę czym prędzej usiąść. 

Dlaczego akurat ja? - zastanawiam się. - Dlaczego byłam jedyną osobą,

która mogła go zobaczyć? I wydaje mi się, że nigdy nie poznam odpowiedzi.

Czasem się zastanawiam, czy naprawdę znałam chłopca, który był 

duchem, czy tylko przeżyłam coś w rodzaju załamania nerwowego z 

powodu przeprowadzki i rozstania rodziców.\Ale jednak to niemożliwe.

Wystarczy spojrzeć na fotografię, żeby przypomnieć sobie, jak mnie

obejmował, jak się całowaliśmy, jak jego twarz się rozjaśniała na mój widok.

Kiedy za dużo myślę o tym wszystkim, ogarnia mnie zamęt i zaczynam

wątpić, czy jestem przy zdrowych zmysłach. Wtedy wiem, że pora 

wrócić do życia.

U wylotu naszej ulicy czekała na mnie Abbie, bo do szkoły chodzimy razem.

Macham jej z daleka, a ona powtarza mój gest. Abbie niczym się

specjalnie nie przejmuje. Jest tak wesoła z tym swoim luzem. Trochę jej tego

zazdroszczę. Gdybym opowiedziała jej, co naprawdę zdarzyło się 

w zimie, pewnie wysłuchałaby tego bez mrugnięcia okiem.

Ale nigdy jej nie powiem.

Kidy się do niej zbliżam, obok przejeżdża furgonetka lodziarza z melodyjnym

klaksonem. Cierpnie mi skóra, bo to jest ta sama melodyjka, którą słyszałam

w wesołym miasteczku w dniu, kiedy poznałam Justin'a.

Patrzę w ślad za furgonetką i zaczynam się znowu zastanawiać...

Przestań Rose - mówię sobie w duchu. - Justin odszedł.

Ściska mnie w gardle i przez chwilę czuję w sercu taki ból, że nie mogę oddychać.

- Cześć - mówi Abbie z uśmiechem. 

- Cześć - odpowiadam, otrząsając się ze swoich myśli.

- Gotowa na trudy edukacji? - pyta, swoim zwyczajem podnosząc brew.

- Tak! - odpowiadam. - do roboty!

Od Autorki: Tak o to dobrnęliśmy razem do ostatniego

rozdziału... który kończy przygodę Justin'a i Rose.

Mam nadzieję, że moje opowiadanie podobało Wam 

się i może wrócicie do niego po latach...

Dziękuję za 264 komentarze i 20000 wyświetleń.

Dziękuję, że czytaliście mojego bloga.

Mam nadzieję ... że za bardzo Was nie zanudziłam. :/

Pozdrawiam.... Do usłyszenia.... Na moim drugim blogu.
Będzie mi Was bardzo brakowało. :(
Wszyscy którzy czytali tego bloga proszę o 
skomentowanie tego rozdziału - chciałabym
wiedzieć ile osób go czytało. Tak na koniec.

Czytasz=Komentujesz=Motywujesz <3